Birçok insan yalnızlığı tek başına olmakla ilişkilendirir. Oysa terapi odasında en sık
karşılaşılan yalnızlık türlerinden biri, bir ilişkinin içinde hissedilen yalnızlıktır. Aynı evde
yaşayıp duygusal olarak temas edememek, konuşuluyor gibi yapıp anlaşılmamak,
ihtiyaçların görülmediğini hissetmek bu yalnızlığın temel bileşenleridir.
Çiftler genellikle terapiye belirli şikâyetlerle gelir: “Sürekli kavga ediyoruz”, “Hiç
konuşmuyoruz”, “Eskisi gibi değiliz”. Ancak bu şikâyetlerin altında çoğu zaman ortak bir
duygu yatar: Bağ kopuyor hissi. İlişkideki sorunlar genellikle bir anda ortaya çıkmaz; küçük
kopukluklar zamanla birikir.
İlişkilerde tekrar eden tartışmaların dikkat çekici bir özelliği vardır: Konular değişse bile
duygular değişmez. Bir taraf kendini değersiz, görülmeyen ve yalnız hissederken; diğer taraf
sürekli eleştirilen, yetersiz ve köşeye sıkışmış hisseder. Bu duygular ifade edilmediğinde,
ilişki savunma ve saldırı döngüsüne girer.
Çoğu çiftte şu örüntü görülür: Bir partner daha çok yakınlık ve konuşma isterken, diğeri geri
çekilir. Geri çekilen taraf genellikle “daha az önemsiyorum” sanılır; oysa çoğu zaman bu geri
çekilme bir korunma biçimidir. Çatışma, kişi için duygusal olarak fazla yoğun hale geldiğinde
mesafe koymak güvenli hissettirir. Ancak bu mesafe, diğer partnerde terk edilme ve yalnızlık
duygusunu artırır.
Çift terapisi, bu döngüyü görünür kılmayı amaçlar. Terapide mesele kimin haklı olduğu
değildir. Asıl odak, çiftlerin birbirlerine nasıl ulaştığı ya da ulaşamadığıdır. Terapötik süreçte
duygular yeniden adlandırılır, suçlamaların altında yatan ihtiyaçlar ortaya çıkar. Çiftler
genellikle ilk kez “beni kızdırdığı için değil, beni duymadığı için bu kadar öfkeleniyorum”
noktasına gelir.
İlişkide yalnız hissetmek, sevginin bittiği anlamına gelmez. Çoğu zaman bağ hâlâ oradadır,
ancak üzeri kırgınlık, yorgunluk ve hayal kırıklığıyla örtülmüştür. Çift terapisi bu örtüyü
yavaşça kaldırmayı hedefler.
15
